{"id": "25", "type": "concept", "uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/stijlen_en_culturen/25", "label": "organische architectuur", "labels": [{"label": "organische architectuur", "type": "prefLabel", "language": "nl-BE"}], "notes": [{"note": "15/01/2025: Scope note aangepast n.a.v. project 20ste-eeuwse stijlen.\n", "type": "changeNote", "language": "nl-BE"}, {"note": "Organische architectuur vertrekt vanuit het idee dat vorm, functie en materialen in organische samenhang moeten worden ontworpen, en dat gebouw, gebruiker en omgeving een eenheid zijn. Ze wordt gekenmerkt door golvende of vloeiende lijnen, asymmetrische plattegronden, afgeronde volumes, ellipsen, en andere plastische vormen die ge\u00efnspireerd zijn op structuren uit de natuur of landschapsvormen. Ruimtes vloeien in elkaar over of worden in spiraal opgebouwd. Muren en raamopeningen zijn vaak schuin. De architectuur is doorgaans eenvoudig, maar zeer expressief en gericht op zintuiglijke ervaring, verbeelding en symboliek. Ook de harmonieuze inpassing in de natuurlijke of stedelijke omgeving is kenmerkend. Organische architectuur kan zowel samengaan met modernisme als met postmodernisme. \n\nDe organische architectuur ontstond als substroming van het modernisme en wordt sterk geassocieerd met de Amerikaanse architect Frank Lloyd Wright. In Europa ontwikkelde organische architectuur zich tijdens het interbellum als alternatief voor modernisme, met zijn strikte functionalisme, rechte lijnen en standaardisatie. Ook is er een sterke band met de antroposofische filosofie (Rudolf Steiner). Na de Tweede Wereldoorlog kreeg de organische benadering verder vorm, in bijvoorbeeld het werk van Hans Sharoun of in de uitgesproken anti-modernistische architectuur van Friedensreich Hundertwasser. In Vlaanderen is Renaat Braem de meest bekende vertegenwoordiger, die organische invloeden integreerde in het modernisme. In de jaren 1980 vond een herleving van de organische architectuur plaats, waarbij deze meer op ecologisch bouwen en leefbaarheid werd gericht. (interbellum \u2013 1990)\n", "type": "scopeNote", "language": "nl-BE"}, {"note": "<a href=\"https://id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/300334\">https://id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/300334</a>", "type": "example", "language": "nl-BE"}, {"note": "<a href=\"https://id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/200502\">https://id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/200502</a>", "type": "example", "language": "nl-BE"}, {"note": "<a href=\"https://id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/44593\">https://id.erfgoed.net/erfgoedobjecten/44593</a>", "type": "example", "language": "nl-BE"}, {"note": "De term organische architectuur wordt niet gebruikt voor art nouveau.\n\n", "type": "note", "language": "nl-BE"}], "sources": [{"citation": "HEYNEN H., LOECKX A., DE CAUTER L. en VAN HERCK K. (eds.) 2001: <em>D\u00e1t is architectuur, sleutelteksten uit de twintigste eeuw</em>, Rotterdam."}, {"citation": "ZEVI B. 1950: <em>Towards an Organic Architecture</em>, Londen. "}], "broader": [], "narrower": [], "related": [], "member_of": [{"id": "60", "type": "collection", "uri": "https://id.erfgoed.net/thesauri/stijlen_en_culturen/60", "label": "stijlen"}], "subordinate_arrays": [], "matches": {"exact": ["http://vocab.getty.edu/aat/300056452"]}}