Scopenote(nl-BE): De neo-Vlaamserenaissance-stijl verwijst naar de renaissance- en barokarchitectuur in de Nederlanden. Kenmerkend zijn een gevarieerd en rijk materiaalgebruik, een polychrome gevelbehandeling en een overvloedige ornamentiek. De realisaties promoten Belgische materialen, zoals bak- en natuursteen, gecombineerd tot een bak- en zandsteenstijl met speklagen, aangevuld met marmers en blauwe hardsteen. De ornamentiek en vormgeving put rijkelijk uit de lokale bouwtradities, zoals renaissancevoorbeelden van Vredeman de Vries, evenals meer barokke elementen. Kenmerkend zijn de aanwezigheid van rijk gedecoreerde topgevels, kruisvensters, torens, erkers, voluten, obelisken,…
De stijl werd ingezet als uiting van de identiteit van de jonge Belgische natie. Als architectuurstijl kwam ze tot bloei vanaf de jaren 1850-1870, vooral in Brussel en Antwerpen. Naast woonhuizen werd de stijl vaak benut voor openbare gebouwen zoals gemeentehuizen, scholen en stations. Regionale toepassingen kwamen voor vanaf de jaren 1880. De stijl bleef populair tot in de vroege 20ste eeuw, maar verloor in de latere decennia haar identiteitsversterkende lading en evolueerde naar een vereenvoudigde of eerder eclectische uitdrukking. (1850 tot eerste kwart 20ste eeuw)
VERHELST J. 2011: De neo-Vlaamse-renaissance als nationale stijl? Analyse van het discours omtrent het Belgisch paviljoen van architect Emile Janlet op de wereldtentoonstelling in 1878 te Parijs en andere prominente realisaties binnen deze stijl, onuitgegeven masterproef, Universiteit Gent, Vakgroep Kunst-, Muziek- en Theaterwetenschappen.
WILLIS A.E. 1985: Flemish Renaissance revival in Belgian architecture (1830-1930), Ann Arbor (Michigan).